Берлин/Фелклинген – Структурниот потрес на германскиот индустриски гигант

Протестите на челичните работници во Берлин и Сарланд не се само моментален израз на незадоволство, туку аларм за длабока, структурна криза која се заканува да ја деиндустријализира најголемата европска економија. Германската челична индустрија се наоѓа во таканаречена „совршена бура“, каде што се вкрстуваат глобалните геополитички тензии, енергетскиот шок и радикалните климатски цели.

1. Трите столба на кризата: Енергија, Квоти и Кина

По губењето на евтиниот руски гас, Германија стана една од земјите со највисоки цени на електрична енергија за индустријата во Европа. Производството на челик е екстремно енергетски интензивен процес. Кога на тоа ќе се додаде падот на домашното производство на суров челик во 2025 година на историски минимум од 34,1 милиони тони, јасно е дека германските челичарници губат здив.

Вториот удар доаѓа од Азија. Кина, соочена со сопствена криза во секторот за недвижности, има огромен вишок на челик кој го пласира на глобалниот пазар по дампинг цени (цени пониски од производствените трошоци во Европа). Иако ЕУ воведува заштитни механизми, тие често се пребавни за да ги заштитат компаниите како Thyssenkrupp, која веќе најави кратење на 11.000 работни места.

2. Парадоксот на „Зелениот челик“

Најголемиот предизвик за Германија е транзицијата кон водородна технологија и еколошки чисто производство. Синдикатот IG Metall со право не бара враќање на јагленот, бидејќи иднината на европскиот пазар зависи од ниските емисии на $CO_2$. Сепак, цената на оваа транзиција е астрономска.

Само во Сарланд инвестициите надминуваат 4 милијарди евра. За да биде овој „зелен челик“ конкурентен, потребни се две нешта кои Германија во моментов ги нема во изобилство:

1. Евтина и стабилна зелена енергија (водород и обновливи извори).
2. Долгорочна политичка стабилност која ќе гарантира дека државните субвенции нема да пресушат поради буџетски кризи во Берлин.

Ако европскиот систем за тргување со емисии на штетни гасови (ETS) се ублажи, како што бараат некои десничарски струи, инвестициите во зелена технологија ќе станат неисплатливи. Ако пак остане престрог без државна помош, германскиот челик едноставно ќе згасне.

Сопствено мислење: Каде оди Германија?

Германија не се соочува со обична рецесија, туку со криза на сопствениот идентитет. Моделот кој ја направи земјата економски лидер — евтин увоз на енергенси, ефикасна домашна обработка и масовен извоз — е мртов.

Сметам дека стравот на работниците од деиндустријализација е целосно оправдан. Доколку челичната индустрија пропадне, тоа ќе предизвика домино-ефект врз автомобилскиот сектор (производството на Volkswagen, BMW, Mercedes) и машинската индустрија. Германија не може да преживее само како економија на услуги; нејзината моќ лежи во тешката индустрија.

Решението не е во запирање на зелената транзиција, туку во нејзино агресивно финансирање. Владата во Берлин мора да престане со внатрешните политички препукувања и да сфати дека субвенционирањето на цената на струјата за индустријата и инвестициите во водород не се „трошок“, туку купување на национална безбедност. Доколку Германија дозволи нејзиниот челик целосно да биде заменет со увоз од Азија или САД, таа трајно ќе ја изгуби својата економска сувереност и ќе се соочи со социјална криза од огромни размери, која силно ќе ја погоди и големата македонска дијаспора која работи таму.

Прашања до нашите читатели

📢 Дали меѓу вас има Македонци кои работат во германската челична индустрија?

📢 Каква е состојбата во вашата фабрика? Има ли страв од отпуштања?

📢 Дали германската влада има решение за кризата или индустријата постепено се преселува надвор од Европа?

📢 Каде оди Германија – кон нов индустриски подем или кон деиндустријализација?

Споделете го вашето мислење во коментарите. Вашето искуство од терен е поважно од сите политички говори.